Куян белән Кояш нуры

Бервакыт кечкенә Куян баласы тугаенда уйнап йөргән. Ул бик күңелле булган, ләкин кинәт күктә зур болыт чыккан да Кояшны каплаган. Урманда караңгы һәм салкын булып киткән.

Куян баласы куркып калган һәм: «Кояш, син кая? Мин сине сагындым!» — дип елап җибәргән.

Шулчак болыт арасыннан бер кечкенә генә Алтын нур сикереп чыккан. Ул Куянның борынына кунган.
— Курыкма, Куян! — дигән Нур. — Кояш качмады, ул болыт артында ял итә. Әйдә, мин сине җылытам!

Куян Нур белән уйный башлаган. Ул сикергән — Нур да сикергән. Куян чәчәк артына качкан — Нур аны шунда да барып тапкан. Куянга бик җылы һәм күңелле булып киткән. Ул аңлаган: дустың яныңда булса, караңгылык та куркыныч түгел.

Тиздән болыт таралган, Кояш кабат елмайган. Куян белән Нур исә иң яхшы дуслар булганнар.