Кояшкай һәм Иркә

Безнең бакчабызда бик күп матур чәчәкләр үсә. Ә өй алдыбызда ике дус: берсе – зәңгәрсу, йомшак гортензия, аның исеме Кояшкай, икенчесе – алсу, йомшак пион, аның исеме Иркә. 

Кояшкай һәрвакыт елмаеп, кояшны көтә иде. Ул гел: "Кояш, кояш, кайда син?"-дип сорап тора. Аның яфраклары һәм чәчәкләре кояш нурларыннан елмаеп серләшәләр.

Иркә исә, бик йомшак һәм тыныч. Ул һәрвакыт серле сөйләшә иде. Аның таҗ яфраклары алсу төстә, һәм һавага бик хуш ис сибә.

Бер көнне, яңгыр ява башлагач  Кояшкай бик борчылды. "Әй, Иркә, яңгыр ява! Минем кояшым кая китте?" - дип әйтте.

Иркә елмайды да: "Курыкма, Кояшкай. Яңгыр безгә бик кирәк. Ул безгә су бирә, безне үстерә. Кояш та әйләнеп кайтыр", - диде.

Чыннан да, яңгыр туктагач, кояш чыкты. Кояшкайның яфраклары тагын да матурланды, ә Иркәнең хуш исе бөтен өй алдына таралды.

Шул көннән бирле, Кояшкай һәм Иркә бар нәрсәгә шатланып, бер-берләренә ярдәм итеп, дус булып яшәделәр. Кояшкай һәрвакыт шат, ә Иркә исә серле һәм хуш исле иде. Алар икесе дә өй алдымның иң матур чәчәкләре булдылар.