Игелекле Күбәләк һәм Тылсымлы Буяулар.

Борын-борын заманда түгел, әле узган җәйдә генә бер матур чәчәк аланлыгында кечкенә бер Күбәләк яшәгән. Ләкин аның башка күбәләкләр кебек ачык төсле канатлары булмаган. Аның канатлары ап-ак, нәкъ кар бөртеге кебек икән. Калган күбәләкләр: «Карагыз әле, ул бөтенләй җәйге түгел, ә кышкы күбәләк кебек!» — дип аңардан көлгәннәр. Аңа бик күңелсез булган, ул гел ялгыз очкан.

Бер көнне Күбәләк Аланлык аша очып барганда, үләнгә егылган кечкенә Божыр Коңгызны күреп алган. Коңгыз аркасына егылган да, аякларын селкетеп, берничек тә кире әйләнә алмыйча елый икән. Бөтен зур хайваннар аның яныннан үтеп киткән, берсе дә булышмаган.Нәни Күбәләк тиз генә аның янына төшкән. Аның гәүдәсе кечкенә булса да, ул бөтен көчен җыйган, үзенең канатлары белән Коңгызның аркасына эткән һәм аны аякка бастырган! Коңгыз шатлыгыннан елмайган:— Мең рәхмәт сиңа, игелекле ак Күбәләк! Мин синең изгелегеңне беркайчан да онытмам, — дигән дә үз юлы белән киткән.

Нәкъ шул мизгелдә күктән Тылсымлы Кояш Нуры төшкән. Нур Кояш телендә сөйләп җибәргән:— Нәни Күбәләк, синең йөрәгең бик зур һәм алтын икән. Син үзеңнең ак канатларыңны дөньядагы иң матур буяуларга лаек иттең! — дигән. Кояш нуры кызарып җемелдәгән — Күбәләкнең канатларында матур кызыл чәчәкләр пәйда булган. Аннары нур яшел үләнгә кагылган — канат кырыйлары ямь-яшел җәйге төскә кергән. Күктәге зәңгәр болыт та үзенең төсен бүләк иткән.Күбәләк үзенең канатларына караган да таң калган: ул хәзер гади түгел, ә җәйге Аланлыктагы иң соклангыч, иң җемелдәп торучы Тылсымлы Күбәләккә әйләнгән! Башка күбәләкләр аның янына очып килгәннәр һәм сокланып: «Син ничек мондый матурлыкка ирештең?» — дип сораганнар. Нәни Күбәләк елмайган да:— Тышкы матурлык Кояш нурларыннан килә, ә чын тылсым — безнең игелекле йөрәгебездә һәм ярдәмчел булуыбызда, — дип җавап биргән.Шул көннән башлап Күбәләк Аланлыктагы һәрбер җәнлекнең иң яраткан дусты булган.