Йомшакбикә исемле болыт һәм батыр Тузганак турында әкият.

Күк йөзендәге биек бер шәһәрдә Йомшакбикә  исемле кечкенә генә болыт яшәгән. Күктә горурланып йөзәргә һәм җиргә чиләкләп яңгыр яудырырга яраткан апаларыннан аермалы буларак, Йомшакбикә  бер урында тынычланып утыра алмаган. Ул көннәр буе җил белән куышлы уйнаган һәм астагы яшел аланлыкта нәрсә булганын күзәтергә яраткан.

Дөньяда һәммәсеннән дә бигрәк, Йомшакайның яр читендә генә үсеп утыручы кечкенә Тузганакка Сарыкайга  карыйсы килә иде. Бу чәчәк бик кызыксынучан иде һәм еш кына өскә күз сала иде. Көннәрнең берсендә аларның күзләре очрашты, һәм алар бер-берсенә елмайдылар.

— Сәлам! — дип яңгырады тузганакның нәзек кенә тавышы. Җил аның сүзләрен күтәреп алып, болытка кадәр җиткерде. — Минем исемем — Сарыкай. Ә синеке ничек?

— Ә мин — Йомшакай, — дип шатланып җавап бирде болыт һәм, яңа дустын яхшырак күрү өчен, бераз түбәнрәк төште.

Шул вакыттан бирле алар аерылгысыз дуслар булдылар. Һәр көнне Йомшакай аланлыкка очып килә иде. Ул Сарыкайны назлап җылы яңгыр белән сугарды, өтәли торган җәйге кояштан саклады һәм үз урманнарыннан читтә дөньяның ничек корылганлыгы турында искиткеч хикәяләр сөйләде. Ә Тузганак җавап итеп аңа күңелле җырлар җырлады һәм үз хыяллары белән уртаклашты.

— Беләсеңме, Йомшакай, — диде бервакыт Сарыкай, алар кояш баешын күзәткәндә. — Мин дә, синең кебек, күккә биек итеп күтәрелергә һәм дөньяга кошлар очкан биеклектән карарга хыялланам!

Йомшакай бераз моңсуланып куйды. Ул чәчәкләрнең оча белмәвен, ә үзенең яңгырлары Сарыкайга җиргә ныграк ябышып үсәргә генә ярдәм итүен белә иде. Нәрсә генә булмасын, ул дустының иң зур хыялын чынга ашырырга ныклы карарга килде. Вакыт узды, һәм Сарыкайның таҗ яфраклары коела башлады. Шакмаклы сары бүреге урынына аның йомшак, ап-ак таҗы пәйда булды. Аларның очып китү вакыты җитте.— Курыкма, дустым, — дип назлы гына пышылдады Йомшакай, нәкъ аның өстендә тукталып. — Күзләреңне йом да җилгә ышан.

Йомшакай үзе сыман ук болыт булган дусты Җилкәйдән бик сак кына исүен үтенде. Җилкәй җиңелчә генә сулыш алды, һәм йөзләгән нәни ап-ак парашютчыклар сабактан өзелеп һавага күтәрелделәр. Алар, гүзәл биюгә аерылып, һавада бөтерелә башладылар. Йомшакай аларны үзеннән чыккан җиңел җил парлары белән сак кына күтәреп алды һәм алга, болытларга таба биегрәк алып китте.Тузганак белән болыт, очудан рәхәтләнеп һәм көлешеп, бергә очтылар. Алар биек таулар, куе урманнар һәм зәңгәр елгалар өстеннән уздылар. Нәкъ менә шулай итеп, алар йомшак яшел үлән белән капланган иң зур һәм иң матур үзәнлеккә очып җиттеләр.— Рәхмәт сиңа, Йомшакай, — дип пышылдады Сарыкай, аланлыкка төшкәндә. — Син минем иң зур хыялымны чынга ашырдың!— Сиңа рәхмәт, Сарыкай, — дип елмайды болыт һәм җиргә җиңелчә яңгыр булып коелды. — Синең аркаңда мин чын дуслыкның чын могҗизалар тудыра алуын аңладым.Вакыт җиткәч, бу нәни парашютчыклардан яңа тузганаклар үсеп чыгар, һәм алар янә Йомшакайны каршы алырлар. Чөнки әкиятләр дөньясында чын дуслар беркайчан да мәңгегә аерылмыйлар.