Куян баласы һәм Йомшак болыт.

Борынгы заманда түгел, ә нәкъ менә хәзер бер яшел урманда кечкенә Куян баласы Йомшак яшәгән. Ул йомшак кына, кушаматы да Йомшак булган. Аның колаклары озын, ә койрыгы кечкенә генә туп кебек. Бер көнне Йомшак болында уйнап йөргәндә тирә-якка караган. Кояш елмая, үләннәр яшел. Шулчак ул күктә ап-ак, зур һәм йомшак кына бер Болыт күреп алган. Ул болыт нәкъ менә мамык шикелле йомшак булып күренгән. Йомшак әйткән:— И-и, бу болыт та минем кебек үк йомшак икән! — дигән һәм аңа карап нәни кулы белән селтәгән: — Сәлам, Болыт! Болыт моны күргән дә, аска таба акрын гына төшә башлаган. Ул җайлап кына Йомшакның башы өстенә килеп туктаган. Болыт җылы һәм йомшак булган. Ул  куянның колакларыннан сыпырган.Йомшак бик шатланган, ул Болытка үзенең иң яраткан сыен — тәмле һәм кып-кызыл кишер сыен күрсәткән:— Мә, Болыт, кишер кап! — дигән ул. Болыт ашамый икән, ләкин ул рәхмәт йөзеннән Йомшакка тылсымлы җил өргән. Шул мизгелдә Йомшак янына урмандагы барлык күбәләкләр очып килгән. Күбәләкләр куян тирәсендә матур итеп әйлән-бәйлән уйнаганнар. Йомшак бик шатланган, бик күңелле итеп көлгән. Көн кичкә авышкан. Куян баласының күзләре йомыла башлаган, ул арыган. Болыт муеныннан кочкан кебек, аны акрын гына җылы җил белән сыйпаган. Йомшак үләнгә яткан, күзләрен йомган һәм татлы йокыга талган. Ә  болыт аның йокысын саклап, төн буе башы өстендә калган.