Марат һәм Убырлы карчык

Бервакыт биш яшьлек Марат урманда җиләк җыеп йөргәндә, сукмактан адашкан. Шулай йөри-йөри, ул кинәт тавык аяклы кечкенә бер өйгә килеп чыккан. Өй алдында үпкәләгән, ачулы Убырлы карчык утыра икән. Ул Маратны күргәч: «Аха! Минем урманга кем килгән? Хәзер мин сине тотам да, үземә эшкә җигәм!» — дип кычкырган.Марат башта курыккан, әмма аның бик игелекле йөрәге Убырлы карчыкның дөньядагы иң ялгыз кеше икәнен аңлаган. Марат качмаган, ә елмаеп Убырлыга якынлашкан:— Исәнме, әбекәй! Син бик арыган күренәсең, бәлки сиңа ярдәм кирәктер? Үпкәләмә, мә, минем тәмле алма кагымны ашап җылын, — дигән дә, кесәсеннән тәмле сыен чыгарып Убырлыга сузган.Убырлы карчык аптырап калган. Сәер итеп какны кабып караган да, аның йөзе шунда ук йомшарган. Күптән инде аңа беркемнең дә мондый җылы сүз әйткәне, тәмле сый биргеле булмаган икән. Килеп туган изгелектән Убырлының йөрәге эрегән!Ул Маратка елмайган:— Рәхмәт сиңа, кечкенә Марат! Син мине кызганган беренче бала булдың. Бу изгелегең өчен менә сиңа минем Тылсымлы Сезгеч (Веник). Ул сине туры өеңә алып кайтыр, — дигән.Марат тылсымлы сезгечкә утырган да, бер мизгелдә өенең капка төбенә кайтып та төшкән. Инде хәзер ул урманда адашырга курыкмый, чөнки аның урманда хәтта Убырлы карчык дигән игелекле дусты бар икән!