Мыраубикә һәм Сөтле Ай

Борын-борын заманда, бер матур авыл читендәге җылы өйдә Мыраубикә исемле бик чиста, йомшак кына бер песи яшәгән. Аның тегелеше ак кар кебек ап-ак, ә күзләре яшел төймәдәй ялтырап торган.

Мыраубикә йокыга китәр алдыннан тәрәзә төбенә утырып йолдызларны күзәтергә ярата иде. Бер кичне ул тәрәзәгә караса — күктә туп-тулы Ай калыккан. Ай шулкадәр зур, шулкадәр якты, Мыраубикәгә ул күк йөзенә куелган зур бер тәлинкә сөт кебек күренгән.

— Мияу! — дип куйган Мыраубикә. — Бу Ай түгел, бу Сөтле Ай икән. Минем аннан гына авыз итәсем килә.

Ул ишек алдына чыккан да, Айга якынрак булыр өчен, бакчадагы иң биек алма агачына менеп кунаклаган. Алма агачының иң башына җиткәч, Мыраубикә тәпиен Айга сузган, ләкин җитә алмаган.

— Әй, Сөтле Ай, төш минем яныма, — дип сораган ул.
Шулвакыт Ай артыннан кечкенә генә бер Йолдызчык башын чыгарган:
— Мыраубикә, Айны ашап булмый, ул бит еракта, — дигән ул көлемсерәп. — Ләкин Ай бик юмарт. Ул сиңа татлы төшләр бүләк итә ала.

Йолдызчык тылсымлы таягын селтәгән, һәм Айдан Мыраубикәнең бакчасына көмеш сыман бер нур төшкән. Бу нур Мыраубикәнең ап-ак мехын тагын да ныграк ялтыраткан. Песикәйнең күңеле тынычланып калган, ул шундый рәхәт җылылык сизгән.

Мыраубикә агачтан төшкән дә, үзенең йомшак кәрзиненә барып яткан. Ул кичне ул чынлап та Ай турында бик татлы төш күргән: төшендә ул Ай өстендә йомшак болытлар арасында сикереп уйнаган.

Шул көннән башлап, Мыраубикә кичләрен Айга карап сокланырга ярата. Ул белә: Ай ашарга ярамаса да, ул дөньяны яктырта һәм балаларга, песиләргә иң матур төшләр китерә.