Смартфон һәм Сания әби

Бишенче сыйныф укучысы Ирек өчен дүшәмбе иртәсе бөтенләй уңайсыз башланды. Буранлы кышкы иртә булгангамы, әллә кич буе сыйныфташлары белән компьютер уенында «яу чапкангамы» — ул йоклап калды. Сәгать җитмеш тугыз тапкыр шалтыратырга өлгергәч кенә, Ирек күзен ачты. Дәрес башланырга нәкъ унбиш минут калган иде!
Ирек аяк өстендә киенә-киенә, өстәлдәге бөтен әйберне — дәфтәрләрне, ручкаларны һәм кара төнүк тышлы җайланманы рюкзагына шудырды. Аның башында бер генә уй иде: беренче дәрес — тарих, ә Римма апа кече яшьтәге балаларны да, зурларны да бердәй кырыс тота торган укытучы. Ул дәрескә соңга калганнарны бөтенләй яратмый.
Ирек мәктәпкә җилдәй очып барып җитте. Ишектән килеп кергәндә, икенче кыңгырау шалтырый иде инде. Ул сыйныфка егылып диярлек керде, тиз генә үз урынына утырды һәм тирән сулыш алды. Римма апа күзлек өстеннән генә аңа карап алды да, такта янында Казан ханлыгы чорын сөйләвен дәвам итте. Ул шулкадәр кызыклы сөйли иде, хәтта иң шук малайлар да тын калды. Сыйныфта үле тынлык урнашты.
Нәкъ менә менә шушы тынлыкта, Ирекнең рюкзак төбеннән кинәт үтә дә җитди, хәтта бераз карлыккан карчык тавышы яңгырады:
— Ирек! Улым! Бәрәңгене базга төшереп тутырдыңмы әле? Кичәдән бирле көтәм, камыт йодрыгы хәтле малай булдың, ә эшкә исең китми!
Бөтен сыйныф секундка катып калды. Ирекнең күзләре маңгаена чыкты. Римма апа сөйләвеннән туктады, указкасын өстәлгә куйды. Беренче секундта барысы да моны Ирекнең телефонына килгән заманча рингтон яисә шаяру (пранк) дип уйлады.
— Ирек, телефоныңны сүндер! Дәрестә шаярып утырырга оят түгелме? — диде Римма апа, тавышын кырыслатып.
Ирек кып-кызыл булып, ашыгып рюкзагын ачты. Ул кесәсеннән үзенең... чын смартфонын чыгарып басты. Смартфон бөтенләй сүнгән иде! Экранда бернинди дә хәбәр юк. Тик рюкзак эчендәге серле тавыш туктарга да уйламады. Бу юлы ул тагын да катырак һәм ачулырак яңгырады:
— Кулыңа шул лампалы телефонны алгач, бөтен дөньяңны онытасың сине! Ишетмисеңме әллә, Сания әбиең сөйли бит! Нинди ташбаш инде бу, ә?!
Сыйныфтагы малайлар, бигрәк тә арткы партада утыручы Марат белән Айрат, парта астына егылып көлә башладылар. Кызлар авызларын куллары белән каплады.
Ирек куркуыннан һәм оялуыннан нишләргә белмичә, рюкзагын бөтенләй идәнгә аударды. Китаплар, печенье ватыклары арасыннан бәләкәй генә кара тартма килеп төште. Бу чыннан да телефон түгел иде. Бу — Ирекнең технология белән кызыксынучы абыйсы Сания әбигә алып кайткан заманча «радио-няня» (ешлык аша каты тавыш белән сөйләшә торган җайланма) кабул итгече булып чыкты. Ирек иртән ашыгып, аны үзенең икенче телефоны дип уйлап, рюкзагына тыккан икән! Аның төймәсе дә кабынган булган.
Эшнең нидә икәнен аңлагач, сыйныфта чын хаос башланды. Кульминация исә алда иде. Өйдә, үз бүлмәсендә йөрүче Сания әби, Ирекне өйдә дип уйлап, җайланманың икенче яртысына кычкыруын дәвам итте:
— Мәктәптә укытучыңны тыңла, икеле алып кайтсаң — өйгә кертмим! Кич җиткәч, сыер саварга өйрәтәм, аннары белерсең тарих ашарга биргәнне!
Римма апа башта бик ачуланырга җыенган иде, тик Сания әбинең сыер саву турындагы куркытуларын ишеткәч, үзе дә түзмичә кычкырып көлеп җибәрде. Сабак укытучысының көлгәнен күргәч, бөтен сыйныф «гөр» килде.
— Ну, Ирек, — диде Римма апа, күзлеген сөртеп. — Синең Сания әбиең бик шәп кеше икән. Аңа әйт, тарихтан бүген сиңа «бишле» куям, сорауларга бик яхшы җавап бирдең. Бәрәңгене де сыйныфтан соң барып тутырырга рөхсәт итәм, сыер саварга туры килмәс.
Ирек тиз генә җайланманың төймәсенә басып, әбисенең «туры эфирын» өзде. Бу дәрес аның тормышындагы иң озын һәм иң күңелле дәрес булды.
Шул көннән башлап Ирек рюкзагын иртән дә, кич тә өч тапкыр тикшерә торган булды. Иртәгә сыйныфка әбисенең мәчесе яисә камыр баса торган кашыгы килеп чыкмасмы дип курка иде ул. Ә сыйныфташлары аны әле дә шаярып «туры эфир йолдызы» яки «баз белгече» дип йөртәләр.