Урман сакчысы Тимби һәм Тылсымлы чишмә

Борын-борын заманда, кеше аягы басмаган куе бер урманда Тимби исемле кечкенә генә аю баласы яшәгән. Тимби башка аюлардан аерылган: ул бал ашарга гына түгел, ә урмандагы чәчәкләрне, агачларны карарга, кошларның сайравын тыңларга яраткан. Аның иң зур хыялы — чын Урман сакчысы булу булган. Беркөнне иртән урманда тынлык урнашкан. Кошлар сайрамый, җил искән тавыш та ишетелми. Тимби өеннән чыкса, аның дусты — Акбашлы Саескан очып килә. — Тимби! Коткар! — дип кычкыра ул. — Урман уртасындагы Тылсымлы чишмә туктады! Су булмаса, агачлар корыр, җәнлекләр сусыз калыр! Тимби курыкмаган, ул юлга чыгырга карар кылган. Аңа ярдәмгә тапкыр Төлкебикә һәм көчле Бүре кушылган. Дуслар Тылсымлы чишмәгә таба юл тотканнар. Алда аларны Карурман көткән. Анда агачлар шундый тыгыз үскән, хәтта кояш нурлары да үтми. Кинәт аларның юлында зур бер Таш Гөмбә калыккан. — Кем монда үтәргә тели? — дип гөжләгән Гөмбә. — Минем табышмагыма җавап бирмәсәгез, үткәрмим! Табышмак мондый булган: «Аягы юк — йөгерә, канаты юк — оча, үзе үк үләннәрне эчерә. Бу нәрсә?» Тимби уйлап та тормаган: — Бу — Болыт! — дигән ул. Таш Гөмбә читкә тайпылган да юл ачылган. Юлның уртасында алар бер зур сазлыкка очраганнар. Сазлык аша үтәр өчен тар гына такта яткан. Беренче булып Төлкебикә үткән — ул җитез. Икенче булып Бүре үткән — ул нык. Ә кечкенә Тимби тайгалап егылып киткән! Шулчак Бүре аны көчле тешләре белән якасыннан кабып алган, ә Төлкебикә койрыгы белән юл күрсәткән. Шулай итеп, алар бер-берсенә ярдәм итеп кенә кыенлыкны җиңгәннәр. Ахырда алар Тылсымлы чишмәгә барып җиткәннәр. Баксаң, чишмәнең суы туктамаган, аны зур бер Таш Дәү йокыга талып япкан булган. Дәү чишмә өстенә яткан да, гырылдап йоклый, ди! Дуслар аны уятарга тырышканнар: Бүре улаган, Төлкебикә биегән, Саескан кычкырган — Дәү уянмаган. Шулчак Тимби чишмә янындагы иң матур чәчәкне алып, Дәүнең борынына тидергән. Дәү каты итеп «Апчхи!» дип төчкергән дә, сикереп торган. — Ой, мин йоклап киткәнмен икән! — дигән ул. — Бу чишмә җыры мине йоклатты. Дәү читкә китүгә, чишмә тагын чылтырап ага башлаган. Урман тагын җанланган! Тимби өенә кайтканда, аны барлык җәнлекләр рәхмәт әйтеп каршы алганнар. Шул көннән башлап Тимбины чын Урман сакчысы дип атаганнар. Ул аңлаган: иң мөһиме — куркуны җиңә белү һәм дусларыңның ярдәмен кабул итү.